Asjemenou! “De Nederlandse populaire cultuur in 100 voorwerpen” in het Noordbrabants Museum. De tentoonstelling is gebaseerd op de gekozen en becommentarieerde voorwerpen in een vaste rubriek van de Volkskrant.
Hoe is het nu met? Interview met Edwin in het AD in augustus 2020. “Pensioen? Ik weet niet eens hoe ik dat woord moet schrijven.” JAZZ DIPLOMA A
De Pet van Ome Willem in de rubriek ’Een geschiedenis van de Nederlandse popcultuur in 100 voorwerpen’ in De Volkskrant.
Ome Willem is, zoals bekend de hoofdpersoon van De film van Ome Willem. De titel is, denk ik, afgeleid van een kreet die je in mijn jonge jaren vaak kon horen: ‘Fillem? In de broek van Ome Willem!’ Wat dat precies betekende wist niemand, maar het was iets ergs.
Veertig jaar geleden begon De Film van Ome Willem. Op 16 januari 1974 was op VARA-tv de eerste aflevering te zien van dit ondeugend kinderprogramma, dat niet-betuttelend wilde zijn, niet kinderachtig, maar dat met humor, improvisatie, spontaniteit en soms strengheid omging met de in de studio aanwezige kinderen.
’Kinderen kunnen zich nog steeds met Ome Willem identificeren. En het is niet zoetsappig. Ome Willem is best wel eens een vervelende man.’
Hij had zijn petje nog op, omgeklapt, en wilde niet weten van een echt einde, van knip-knap-knee, Ome Willem stopt ermee. Want een niet-vrolijke Ome Willem die bestaat helemaal niet.
’Ik heb het met het grootste plezier gedaan. Ik ben nog altijd dol op het spelen van Ome Willem. Hij gaat nu al drie generaties mee.’
’Succes is een geschenk. Ik heb enorm veel aan Ome Willem te danken.’
Zijn rakkers van destijds zijn inmiddels volwassen. Velen van hen hebben zelf alweer kinderen. Kinderen, voor wie Edwin Rutten eerder een opa dan een oom is. Dat geldt echter niet voor zijn alter ego Ome Willem. Dat is een leeftijdsloos individu, dat lak heeft aan generaties en oog heeft voor het algemeen menselijke.