Overig
(omdat niet alles zich in een hokje laat stoppen)
Edwin Rutten denkt nog lang niet aan stoppen, Primo, 6 dec 2007
‘Wat mij betreft, gaat Ome Willem door tot in het crematorium. Mijn pet moet aan de urne komen te hangen en ik wil het opschrift ‘deze vuist op deze vuist’ in as.’
’Mijn vrouw is mijn vriend’, Nouveau, aug 2007
Normaal gesproken staat hij in de schijnwerpers, zij in de schaduw. In Nouveau draaien we de rollen om: hij doet een stap opzij en richt de spotlights op haar. ’Annett is nooit te beroerd om me tegemoet te komen in mijn onverzadigbare behoefte aan bevestiging.’
‘Is er ook een prinsesje in de zaal?, Willem Magazine, 2007
‘De plechtigheid was voorbij, de prins loopt het podium af […] geeft mij een hand en zegt: ‘Elke ochtend…’ en tegelijk stapelt hij zijn vuisten op elkaar en slaat met een lach zijn ogen ten hemel. In de vakanties worden afleveringen van Ome Willem namelijk herhaald en de jonge prinsessen kijken daar naar.’
Edwin Rutten over kinderen en muziek maken, Piano wereld, december 2006
Je moet werken aan de nieuwsgierigheid van kinderen; ze moeten één les voorliggen op jou: zij moeten jóu de vragen stellen. En je moet je niet opdringen, het aanbod moet de vraag volgen.
Edwin Rutten over zijn kleinkinderen, Ook!, december 2006
Bij de geboorte knip je de eerste navelstreng door en je moet erop letten dat je ook de tweede navelstreng doorknipt. Als ouder mag je geen claim op je kinderen leggen. Omgekeerd kunnen kinderen echter wel altijd bij hun ouders terecht.
Goed, en met u?, Dag allemaal, 21 november 2006
Hoe stel jij jezelf voor aan het begin van zo’n lezing? Mijn openingszin is: ’U vraagt zich waarschijnlijk af: ’Wat doet Ome Willem hier?’ Want meestal zit toch mijn oude doelgroep in de zaal. Dan zingen we eerst Deze vuist op deze vuist, en het ijs is gebroken.
’Ome Willem als therapie voor mijn onzekerheid’, Hoor!, september 2006
Tekst ’Ik zong in die tijd ook jazzliedjes met mijn ogen dicht. Mensen vonden dat prachtig, omdat ze dachten dat ik helemaal in de zang opging. Maar ik had mijn ogen dicht, omdat ik eigenlijk bang was voor het publiek.’
’Niet kinderachtig doen tegen kinderen’, Rotterdams Dagblad, 30 augustus 2003
Ik zat bij Rogier van Otterloo in de klas. We vonden elkaar in de muziek. Rogier piano, ik slagwerk en René Holdert Bas. Later stapte ik over op zingen.
‘Ik moet nog steeds stevig plannen in de agenda’, Nestor, okt 2001
‘Het leuke van Ome Willem was dat het geen ‘typetje’ was, ik was het zelf. Tuurlijk, hij was een uitvergroting van een deel van mezelf, maar hij bleef toch altijd dicht bij me staan. Daarom was het nooit vervelend om hem te spelen’.
‘Wat zijn jullie groot geworden!’, Akkoord, sept 2001
’Niets is zo uniek als het wad en de dijk bij Oudebildtdijk’, Friesland Post, februari 1995
’De combinatie bossen en IJsselmeer, zoals je die in de Zuidwesthoek van Friesland vindt, is mooi. De meren zijn prachtig en het is leuk om daar af en toe met een bootje te gaan varen. Maar niets is zo uniek als het wad en de dijk bij Oudebildtdijk. De kleur van het licht, de heerlijke […]
Liedjes die niet mochten, 1993
Op 7 oktober van dat jaar werd het lied [Toch is ’t klote zonder jou] gedraaid in het KRO-radioprogramma ’Van twaalf tot twee’. Niemand vermoedde problemen, maar de achterban reageerde furieus.