Het respect en enthousiasme van het publiek overweldigde Edwin enorm en dat was mooi om te zien. Tijdens de interviews daarna bleef hij maar benadrukken dat het om ons ging, het was onze show. Maar wij stonden die middag op Parkpop maar wat graag in de schaduw van de grote Ome Willem. Joepie de Poepie!
‘Het leuke van Ome Willem was dat het geen ‘typetje’ was, ik was het zelf. Tuurlijk, hij was een uitvergroting van een deel van mezelf, maar hij bleef toch altijd dicht bij me staan. Daarom was het nooit vervelend om hem te spelen’.
Rutten was de ideale oom: altijd een stralende lach en toch stiekem ook een beetje streng. Samen met Jennifer Willems (Teuntje), Pieke Dassen (August) en Aart Staartjes (Toon) zorgden zij vijftien jaar lag voor één grote happening.
’Mijn norm is dat je alles mag aanpakken, als je maar voor de gaapgrens blijft.’
Alsof jullie het nooit zouden vragen: “Lieve Ome Willem, wil je een stukje voor ons Annuarium schrijven.” Ja maar natuurlijk wil ik dat Rakkers. We zien elkaar niet meer zoveel de laatste tijd, maar ik laat jullie natuurlijk niet in de steek.
’De combinatie bossen en IJsselmeer, zoals je die in de Zuidwesthoek van Friesland vindt, is mooi. De meren zijn prachtig en het is leuk om daar af en toe met een bootje te gaan varen. Maar niets is zo uniek als het wad en de dijk bij Oudebildtdijk. De kleur van het licht, de heerlijke […]
Op 7 oktober van dat jaar werd het lied [Toch is ’t klote zonder jou] gedraaid in het KRO-radioprogramma ’Van twaalf tot twee’. Niemand vermoedde problemen, maar de achterban reageerde furieus.
Edwin Rutten is de narrige, inconsequente, modale vader; Nog een broodje poep, dan gaat Ome Willem even weg.
’In de zaal stak ik mijn arm door de hare en samen gingen we dansend op weg naar haar stoel. Maar toen we bijna ons einddoel hadden bereikt, merkte ik dat lang niet alle kinderen ons goed hadden kunnen zien. We maakten meteen weer rechtsomkeert en wandelden samen de hele zaal door, zodat iedereen ons […]