Ome Willem is het nog niet verleerd. Niet alleen toont hij zich een begenadigd zanger, ook weet hij moeiteloos de hele zaal te boeien. Kinderen stappen zonder schroom het podium op.
’Ik heb een belangrijk motto: verlies nooit het kind in jezelf. Ik kan niet ontkennen dat ik het nog steeds leuk vind om programma’s voor kinderen te maken. Waarschijnlijk ben ik zelf een groot kind. En daar is helemaal niks mis mee. Ik blijf er in elk geval vitaal door.’
’Jij bent nog lang op zeg, kleine rakker dat je er bent!’ Edwin Rutten, die optrad tijdens het North Sea Jazzfestival, kon het niet laten deze kwinkslag te plaatsen toen een veertiger vanuit de zaal riep: ’Joepie-de-poepie’. Het leidde tot grote hilariteit in de concertzaal.
Het respect en enthousiasme van het publiek overweldigde Edwin enorm en dat was mooi om te zien. Tijdens de interviews daarna bleef hij maar benadrukken dat het om ons ging, het was onze show. Maar wij stonden die middag op Parkpop maar wat graag in de schaduw van de grote Ome Willem. Joepie de Poepie!
Rutten was de ideale oom: altijd een stralende lach en toch stiekem ook een beetje streng. Samen met Jennifer Willems (Teuntje), Pieke Dassen (August) en Aart Staartjes (Toon) zorgden zij vijftien jaar lag voor één grote happening.
’Mijn norm is dat je alles mag aanpakken, als je maar voor de gaapgrens blijft.’
Alsof jullie het nooit zouden vragen: “Lieve Ome Willem, wil je een stukje voor ons Annuarium schrijven.” Ja maar natuurlijk wil ik dat Rakkers. We zien elkaar niet meer zoveel de laatste tijd, maar ik laat jullie natuurlijk niet in de steek.
Edwin Rutten is de narrige, inconsequente, modale vader; Nog een broodje poep, dan gaat Ome Willem even weg.
’In de zaal stak ik mijn arm door de hare en samen gingen we dansend op weg naar haar stoel. Maar toen we bijna ons einddoel hadden bereikt, merkte ik dat lang niet alle kinderen ons goed hadden kunnen zien. We maakten meteen weer rechtsomkeert en wandelden samen de hele zaal door, zodat iedereen ons […]